Mijn verhaal: Het meisje met de burnout. En de depressie

In november 2015 ging bij mij het lichtje uit. Letterlijk. Natuurlijk niet van de ene dag op de andere, dat besef ik nu pas ten volle. Het is een aaneenschakeling geweest van allerlei kleine dingetjes, die er uiteindelijk voor zorgden dat ik op was en niets meer kon. Burnout noemen ze zoiets. En depressief, dat ook.

Als kind werd ik gezien als ‘de slimme’, iemand die niet veel hoeft te doen om toch mooie punten te halen. En uiteindelijk wordt dat er thuis ook ingepeperd: een 8 is niet goed genoeg, enkel een 9 of een 10 is oke. Ik werkte en werkte om mooie punten te halen. Deels voor mezelf, want ik werd zwaar gepest op school en als mijn punten goed waren moest ik niet blijven zitten ( en nog langer in die hel blijven!). Deels ook voor mijn ouders. Ik wou iets goeds doen, ik wou dat ze eens trots waren op wat ik deed. En het niet als vanzelfsprekend zagen dat ik goede punten had. De angst om te blijven zitten was groot en dus onderdrukte ik mijn rebels kantje. Dat wou eens over de hele lijn buizen in de hoop dat ik nadien dan wel gewaardeerd werd (puberlogica, I know…)

Na het middelbaar ging ik dan eindelijk studeren. Het pesten stopte en ik had de tijd van mijn leven. Helaas koos ik telkens een richting die niet aansloot bij mijn kunnen. Toen maakte ik voor het eerst mee dat ik met hard werken niets bereikte. Ik was doodongelukkig. De verveling stak weer de kop op en ik wou toch een hoger diploma hebben. Na 7 jaar haalde ik dat diploma en kon ik gaan werken. Eitje.

Dacht ik…. Door een zeer slechte ervaring stapte ik volledig uit de sector die in lijn ligt met mijn diploma en stond ik weer bij af. Het werd aanmodderen in verschillende jobs die ik wel dacht leuk te vinden, maar die uiteindelijk niks voor mij waren. En toen werd ik zwanger. De teleurstellingen (in mezelf) en de negatieve ervaringen stapelden zich op. Maar ik wou meer, ik wou beter, ik zou het allemaal wel alleen doen. De ene na de andere alarmbel ging af in mijn hoofd. Mijn zwangerschap was een hel, ik had het gevoel nergens terecht te kunnen en op mijn werk noemden ze me achter mijn rug ‘flauw’ en ‘niks gewoon’. Ik werd vergeleken met zussen en nichten die nog tot de dag voor hun bevalling aan het werk waren en ik bleef gaan.

Gelukkig schreef mijn gynaecoloog mij 2 maanden voor de bevalling verplicht thuis. Ik was op, ik had al ontsluiting, ik moest rusten. Alleen rustte mijn hoofd geen seconde. Ik beviel van een prachtige dochter en mijn hele survival mechanisme schoot toen weer in gang.

Toen al mijn verlof op was en ik weer aan de slag moest, schreeuwde een stem in mijn hoofd dat het nog niet oke was voor mij om weer te gaan werken. Ik negeerde die stem weer heel bewust, want er werd van mij verwacht dat ik weer zou gaan werken. Superwoman als sommigen mij zagen, zou het allemaal wel aankunnen. Onregelmatige uren, lates, zaterdagwerk, tuurlijk, let Superwoman handle it

Na nog geen maand terug op het werk stortte ik in. Ik kon niet meer op mijn benen staan, kon enkel huilen en ik was doodongelukkig. Het woord depressie viel, ik startte therapie bij een psychologe, maar mij hoofd vond geen rust. Mijn survivalmode stond op en zou niet snel afgezet worden. Wie zou er anders voor mijn dochter zorgen? Maar zoals mijn psychologe me toen zei: je kan niet voor je dochter zorgen als je ook niet voor jezelf zorgt.

Ik bleef moe, op, uitgeblust. Het woord burnout viel. Enkele maanden niet werken. Er viel een last van mijn schouders, want de paniekaanvallen die ik kreeg bij het gedacht aan weer te moeten gaan werken, kan ik niet op 1 hand tellen. In die periode las ik veel, ontdekte ik veel over mezelf en begon ik een heel lange weg van herstel.

Testen, gesprekken en nog meer lezen brachten ook een nieuw woord naar boven dat bij me past: hoogsensitief. Er klikte een hele puzzel in elkaar toen ik van mijn psychologe een folder kreeg om dit te kaderen.

Die weg van herstel is trouwens nog steeds niet gedaan. Ja, ik ben weer aan het werk. Nee, ik voel me nog niet 100% depressie-vrij of burnout-vrij. Veel mensen vinden dat raar. Ik zie het als een work in progress. Gaandeweg heb ik geleerd dat ik mijn leven moet leiden, en niet hetgeen een ander voor mij in gedachten heeft. Ik moet durven dromen en soms de moed vinden en hebben om bepaalde dromen ook na te jagen.

Heel toevallig en onverwacht leerde ik in augustus 2016 mijn vriend kennen. Hij had ook al heel wat meegemaakt en dat had hem sterker gemaakt. Maar nog meer dan dat was het voor mij een frisse kijk op het leven en alles wat daarbij kwam kijken. Hij begrijpt me zonder dat ik mezelf moet uitleggen, hij laat me dromen. Wat een verademing om na al die jaren dat ik in de pas liep om een andere te pleasen, nu eens mezelf kan zijn.

Scroll Up